Περί Αναστάσεως

Η Αγία Γραφή παρουσιάζει αδιαμφισβήτητα στοιχεία για την ανάσταση του Ιησού Χριστού από τον τάφο, στο κατά Ματθαίον 28:1-20, κατά Μάρκον 16:1-20, κατά Λουκάν 24:1-53 και κατά Ιωάννην 20:1-21:25, καθώς επίσης στο βιβλίο των Πράξεων (Πράξεις 1:1-11).

Από αυτές τις περικοπές μπορούμε ν’ αντλήσουμε πολλές «αποδείξεις» για την ανάσταση του Χριστού. Πρώτα ας δούμε την δραματική αλλαγή στους μαθητές Του. Από κατατρομαγμένοι, τρέχοντας να κρυφτούν, μετατράπηκαν σε γενναίοι και θαρραλέοι διακηρύττοντας το Ευαγγέλιο σε όλον τον κόσμο. Τι άλλο θα μπορούσε να εξηγήσει την μεγάλη αλλαγή, παρά ο αναστημένος Χριστός εμφανιζόμενος σ’ αυτούς.

α. Ο κενός τάφος

1. Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφ. 28,11-15) μας πληροφορεί, ότι επιφωσκούσης της μιας Σαββάτων (Κυριακής), 25 Μαρτίου 29 μ.Χ. δύο γυναίκες, η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία (= η Παναγία) επήγαν «θεωρήσαι τον τάφον» του Ιησού. Μα ενώ ήσαν απέναντί του και «εθεώρουν» αυτόν, ξαφνικά έγινε σεισμός μεγάλος. Και ένας άγγελος κατέβη από τον ουρανό και απεκύλισε τον λίθον, που έφραζε το στόμιο του τάφου∙ και εκάθισε επάνω σ’ αυτόν. Η όψη του αγγέλου ήταν ολόφωτη∙ σαν αστραπή∙ και τα ιμάτιά του λευκά σαν το χιόνι. Οι φρουροί (= οι της κουστωδίας) τον είδαν. Και εφοβήθησαν πολύ. Άρχισαν να τρέμουν. Έγιναν από τον φόβο τους σαν νεκροί!

2. Οι δύο γυναίκες είδαν τον άγγελο να αποκυλίη τον λίθο (= την ταφόπετρα). Μα δεν είδαν τον Ιησού. Ούτε μέσα. Ούτε να βγαίνη. Είδαν μόνο μέσα τα νεκρικά σάβανα. Και μάλιστα τυλιγμένα!

Και τί εκατάλαβαν;

Παρ’ ότι είδαν τον άγγελο και τον σεισμό, το συμπέρασμά τους ήταν, ότι το σώμα του Ιησού είχε μεταφερθή αλλού

Και ο άγγελος τους είπε:

- Μη φοβείσθε. Ξέρω, ποιόν ψάχνετε να βρήτε. Τον Ιησούν. Μα δεν θα τον βρήτε. Γιατί αναστήθηκε. Ελάτε, να ιδήτε με τα ίδια σας τα μάτια τον τόπο που τον είχαν βάλει! Και τρέξατε να το αναγγείλετε στους μαθητές Του.

Οι γυναίκες έφυγαν αμέσως. Επήγαιναν τρέχοντας να αναγγείλουν το θαύμα της ανάστασης του Ιησού στους μαθητές Του. Μα στον δρόμο εμφανίσθηκε ενώπιόν τους ο Χριστός. Και τους είπε:

- Χαίρετε!

Τον επλησίασαν. Και έπεσαν να Τον προσκυνήσουν. Και ο Χριστός τους είπε:

- Μη φοβείσθε! Πηγαίνετε, να μεταφέρετε στους μαθητές μου την εντολή μου να πάνε στην Γαλιλαία (= λόφος έξω από την Ιερουσαλήμ). Εκεί θα με ιδούν.

3. Είναι φανερό από την διήγηση αυτή, ότι όταν ο άγγελος απεκύλισε τον λίθο, ο Ιησούς δεν ήταν πια στον τάφο. Είχε αναστηθή και είχε φύγει από τον τάφο!

Πώς;

Μας το λέγει το τροπάριο:

Κύριε, ούτως εξήλθες; εσφραγισμένου του τάφου∙ καθώς εισήλθες και των θυρών κεκλεισμένων προς τους μαθητάς Σου.

Μετά την ανάσταση το Σώμα του Ιησού είχε γίνει πνευματικό (Α’ Κορινθ. 15,44). Η οποιαδήποτε μορφή ύλης δεν παρεμπόδιζε πια τις κινήσεις Του.

β. Η αντίδραση των Εβραίων.

1. Το άγιο Ευαγγέλιο (Ματθ. 28, 11-15) μας πληροφορεί:

Αμέσως μόλις έγιναν τα πιο πάνω, κάποιοι από τους στρατιώτες της κουστωδίας ξέροντας, τι τους επερίμενε, έτρεξαν στον Καϊάφα, τον άμεσο για την υπόθεση αυτή προϊστάμενό τους (Ματθ. 27,65). Και του ανέφεραν λεπτομερώς, τι είχε γίνει. «Απήγγειλαν τοις αρχιερεύσιν άπαντα τα γενόμενα» (Ματθ. 28,11).

Ο Καϊάφας ενέργησε αστραπιαία. Συνεκάλεσε αμέσως το Συνέδριο (Σανχεντρίν). Και ενώπιον όλων των αρχιερέων και αρχόντων οι της κουστωδίας επανέλαβαν, τι είχε και είχαν ιδεί.

2. Και το Συνέδριο, έκαμε την σκέψη: Αν τραβήξωμε τα άκρα ζητώντας την τιμωρία των στρατιωτών, το θέμα θα φθάση στον Πιλάτο. Και εκεί, ενώπιόν του, οι στρατιώτες θα υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Και θα αγωνισθούν πάση θυσία για την ζωή τους! Θα τα ειπούν όλα. Και περισσότερα! Και ο πιλάτος αφορμή θέλει να στραφή εναντίον μας! Αυτός με το ζόρι συμφώνησε στην καταδίκη του Ιησού! Τί θα γίνη, αν μάθη τέτοια πράγματα;

3. Και το Συνέδριο κατέληξε στην απόφαση:

• να μην δεχθή τις μαρτυρίες των στρατιωτών∙

• και να μην αφήση να γίνουν ευρύτερα γνωστές.

Για την υλοποίηση της αποφάσεώς τους, αυτής, προχώρησαν στις εξής ενέργειες:

• έδωσαν χρήματα πολλά στους στρατιώτες με την δέσμευση να λένε, ότι το Σώμα του Ιησού το έκλεψαν οι μαθητές Του, ενώ αυτοί εκοιμώντο.

• ανέλαβαν την ευθύνη ενώπιον του Πιλάτου∙

• διέσπειραν στον κόσμο την είδηση, ότι το Σώμα του Ιησού το έκλεψαν οι μαθητές Του∙

• έκαμαν την εκδοχή αυτή επίσημη θέση των Εβραίων επάνω στο θέμα της Αναστάσεως του Κυρίου.

Είναι φανερό, ότι:

• ο Πιλάτος δεν ενδιαφέρθη να τιμωρήση τους Ρωμαίους στρατιώτες για «γελοίες υποθέσεις» των Εβραίων∙ και ότι

• τα μυστικά «διέρρευσαν» και από τους στρατιώτες και από το Συνέδριο.

Πόσο λογική είναι η εξήγηση που δίνουν τα άγια Ευαγγέλια για το πως δημιουργήθηκε η εκδοχή των Εβραίων στο θέμα της Αναστάσεως!

γ. Απόλυτα βέβαιοι

1. Οι δύο γυναίκες έτρεξαν στους μαθητές του Ιησού. Τους μετέφεραν την παραγγελία Του. Και αμέσως έτρεξαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης να ιδούν τον κενό τάφο. Έφθασαν. Εμπήκαν μέσα. Και είδαν τα νεκρικά σάβανα εκεί. Και το σουδάριο (= μανδήλιο), με το οποίο είχαν σκεπάσει το πρόσωπο του Ιησού προσεκτικά τυλιγμένο.

Είδαν και επίστευσαν (Ιω. 20,8). Στην συνέχεια η επικοινωνία με τον αναστάντα Ιησούν ετόνωσε την πίστη τους. Την έκαμε γρανίτη. Βεβαιότητα ακράδαντη.

2. Ιδού, πως περιγράφει ο απόστολος Παύλος τα αισθήματά του για τον Χριστό και την ανάστασή Του:

«Αξιώθηκα και είδα τον Χριστό. Τον είδα μέσα στο φως της θείας δόξας Του. Και ο Χριστός μου μίλησε. Εμένα του αμαρτωλού∙ του χειρότερου από όλους! Και δεν ετόλμησα να παρακούσω σε μια τέτοια ουράνια οπτασία και εντολή. Και από τότε γυρίζω όλον τον κόσμο και κηρύττω. Και είμαι πρόθυμος (= ετοίμως έχω) όχι μόνο να ιδώ τον εαυτό μου στα σίδερα της φυλακής (= ου μόνον δεθήναι), αλλά και να με εκτελέσουν σαν κακούργο υπέρ του Ονόματος του Κυρίου Ιησού» (Πραξ. 21,24).

3. Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει:

• Είδαμε τον Χριστό μετά την θανάτωση Του ζωντανό.

• Και καταλάβαμε τι είναι.

• Για μας τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

• Πορεία και τέρμα για μας είναι προαποφασισμένα.

• Δεν ψάχνομε ούτε για δόξα∙ ούτε για αγαθά.

• Ένα μόνο ποθούμε: να μείνωμε πιστοί στον Χριστό∙ να τηρήσωμε την εντολή Του.

δ. Πώς έγινε η ανάσταση

1. Ο Ιησούς δεν ήταν μόνο άνθρωπος. Ήταν και ο Θεός. Απέθανε σαν άνθρωπος. Και ετάφη σαν άνθρωπος. Μα σαν Θεός ήταν και έμεινε αθάνατος και ζωοποιός. Με τον θάνατό Του εχωρίσθη η ψυχή Του από το Σώμα Του. Η θεότητά Του έμεινε ενωμένη και με την ψυχή Του και με το Σώμα Του.

Έτσι όταν ήρθε η ώρα, η παντοδύναμη θεότητα ξαναένωσε τα διεστώτα, ψυχή και σώμα, και ο Ιησούς ανέστη. Με την ανάσταση το σώμα του Ιησού εθεώθη∙ δηλαδή έγινε από φθαρτό άφθαρτο∙ και από χοϊκό έγινε πνευματικό.

2. Αφού αναστήθηκε ο Ιησούς, πρώτα απέβαλε ήρεμα τα σουδάρια και την σινδόνα, με τα οποία τον είχαν ενταφιάσει∙ τα ετύλιξε με προσοχή και νοικοκυρωσύνη∙ και μετά, εξήλθεν εσφραγισμένου του τάφου, καθώς εισήλθε και των θυρών κεκλεισμένων προς τους μαθητάς Του. Και «ουκ, ήσθοντο, πότε ανέστη, οι φυλάσσοντες Αυτόν στρατιώται». Γιατί, ό,τι και να κάνουν οι άνθρωποι, δεν μπορούν να τον βάλουν τον Θεόν στο χέρι! Είναι και πιο έξυπνος! Και πιο εύστροφος! και πιο δυνατός!

3. Και μια ακόμη θεολογική παρατήρηση. Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι ένας Θεός. Και ονομάζονται και τα τρία πρόσωπα «Ο Ων» (= ο υπάρχων), εβραϊκά Ιεχωβά ή Ιαχβέ. Τα τρία πρόσωπα (Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα) έχουν μία θέληση και μία ενέργεια.

Γι’ αυτό και η Γραφή:

• άλλοτε μας λέγει, ότι τον Ιησού τον ανέστησε ο Θεός Πατήρ (Πραξ. 3,15, Ρωμ. 6,4, Κολ. 2,12).

• άλλοτε, ότι αναστήθηκε μόνος Του «αυτεξουσίως» (Ιω. 10,18)

• άλλοτε, ότι τον ανέστησε το Άγιο Πνεύμα (Ρωμ. 8,11).

ε. Εν τω Ονόματί Μου...

1. Οι απόστολοι δεν εβγήκαν στο κήρυγμα με μόνο όπλο τους μια ιδεολογία (= την πίστη στον Χριστό). Ο Χριστός δεν τους άφησε άοπλους και γυμνούς. Τους έδωκε ένα μεγάλο όπλο: την δύναμή Του.

Τους είπε:

• Όποιος πιστεύει σ’ Εμένα θα κάμη όχι μόνο τα έργα που κάνω εγώ, αλλά και άλλα ακόμη μεγαλύτερα (Ιω. 14,12).

• Εκείνοι που πιστεύουν σ’ Εμένα, θα κάμουν μεγάλα θαύματα: Θα βγάλουν στο όνομά Μου δαιμόνια∙ θα μιλούν γλώσσες, που δεν τις ξέρουν∙ θα πιάνουν φίδια, και το δηλητήριό τους δεν θα τους βλάπτη∙ θα πίνουν δηλητήρια, χωρίς να πάθουν τίποτε∙ θα θεραπεύουν αρρώστους (Μαρκ. 16, 17-19).

• Θα σας στείλω αυτό, που υποσχέθη ο Πατέρας Μου (= το Άγιο Πνεύμα). Μείνατε στην Ιερουσαλήμ, μέχρι που να ενδυθήτε την εξ ύψους δύναμιν (Λουκ. 24,49).

• Σας δίνω την δύναμη και την εξουσία να θεραπεύετε ασθενείς∙ να ανασταίνετε νεκρούς∙ να καθαρίζετε λεπρούς∙ να βγάζετε δαιμόνια (Ματθ. 10,8).

Ὁ λόγος ὁ τοῦ Σταυροῦ

«Ὁ λόγος ὁ τοῦ Σταυροῦ
τοῖς μέν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί,
τοῖς δέ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι»
(Α’ Κορ. 1,18)

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ καί πάλι σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Συναγμένοι οἱ πιστοί στούς ἱερούς Ναούς μας ἀτενίζουμε συγκλονισμένοι τήν πονεμένη μορφή τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου μας. Τόν προσκυνοῦμε εὐλαβικά. Ἀσπαζόμαστε μ᾽ εὐγνωμοσύνη τά ἄχραντα πόδια Του.

Εἶναι ὁ Κύριος καί Θεός μας. Ὁ Λυτρωτής καί Σωτήρας μας. Σταυρώθηκε γιά μᾶς ἐπί Ποντίου Πιλάτου. Ἔχυσε τό τίμιο αἷμα Του γιά νά μᾶς καθαρίσει ἀπό τόν ρύπο τῆς ἁμαρτίας. Γιά νά μᾶς χαρίσει τήν ἀπολύτρωση. Γιά νά μποροῦμε νά ἔχουμε «παρρησίαν εἰς τήν εἴσοδον τῶν Ἁγίων ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ» (Ἑβρ. 10,19).

Σ᾽ ΕΜΑΣ ΚΑΤΑ τήν ἱερή τούτη ὥρα ἀπευθύνεται ὁ Ἀπόστολός Του, ὁ μέγας Παῦλος, καί μᾶς λέει : Ἀδελφοί μου, τό κήρυγμα γιά τόν σταυρικό θάνατο τοῦ Χριστοῦ εἶναι μωρία γι᾽ αὐτούς πού χάνονται· γιά μᾶς ὅμως πού εἴμαστε στόν δρόμο τῆς σωτηρίας εἶναι δύναμη Θεοῦ. Οἱ αἰῶνες πού κύλησαν ἀπό τότε καί ἡ στάση πού κατά καιρούς υἱοθέτησαν οἱ ἄνθρωποι ἐπιβεβαιώνουν τήν ἀλήθεια τῆς ἀποστολικῆς διακήρυξης.

Ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ προκαλεῖ τήν ἀνθρώπινη λογική. Πῶς ἕνας Θεός μπορεῖ νά πεθάνει πάνω στόν σταυρό; Πῶς ἕνας Θεός πού πεθαίνει, χαρίζει ζωή στούς ἀνθρώπους; Πῶς ἕνας Θεός πού γίνεται κατάρα, καθίσταται πηγή εὐλογίας γιά τό ἀνθρώπινο γένος καί τήν κτίση ὁλόκληρη; Πῶς ἕνας Θεός πού κατακρίνεται καί καταδικάζεται σέ θάνατο σταυρικό, μπορεῖ νά «δικαιώνει» τούς ἀνθρώπους «ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ»;

ΕΤΣΙ ΠΟΛΛΟΙ ἄνθρωποι σκοντάφτουν πάνω στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Καί τόν λόγο, τό κήρυγμα γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου τό θεωροῦν μωρία, δηλαδή ἀνοησία. Ἡ θεοποιημένη λογική τους τούς τυφλώνει καί γι᾽ αὐτό ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού ἀποκαλύπτεται στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀσύγκριτα πιό δυνατή ἀπό τήν περιορισμένη σκέψη μας· ὅτι ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ πού ἀποφασίζει νά σώσει τόν κόσμο διά τοῦ Σταυροῦ τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ Του εἶναι πάνω ἀπό τή δική μας σοφία.

Ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στόν Θεό δέν εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἀνθρώπινης σοφίας· ὁ στοχασμός, ἡ παρατήρηση, τό πείραμα. Ὁ δρόμος πού μᾶς φέρνει κοντά στόν Θεό εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἀγάπης. Πάνω ἀπό τόν νοῦ καί τή λογική εἶναι ἡ καρδιά καί ἡ ἀγάπη. Καί γιά νά γνωρίσουμε τόν Θεό· γιά νά μᾶς κάνει ὁ Θεός αἰσθητή τήν παρουσία Του, πρέπει νά Τόν ἐμπιστευτοῦμε, πού σημαίνει νά Τόν πιστέψουμε καί νά Τόν ἀγαπήσουμε.

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ τούς ἀνθρώπους, πού ἐξαιτίας τῆς θεοποιημένης λογικῆς τους σκοντάφτουν πάνω στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καί «οἱ σῳζόμενοι»· αὐτοί πού βρίσκονται, πού πορεύονται τόν δρόμο τῆς σωτηρίας. Σ᾽ αὐτούς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀξίωσε ν᾽ ἀνήκουμε κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου. Καί κατά τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου, γιά μᾶς τούς πιστούς ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι «δύναμις Θεοῦ».

• Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι ἡ ἀνεξάντλητη πηγή δυνάμεως ἀπό τήν ὁποία ἐνισχυόμαστε γιά νά μποροῦμε νά πορευόμαστε τόν δρόμο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

• Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι ἡ χαρά πού γλυκαίνει τήν καρδιά μας καί μᾶς παρηγορεῖ σέ κάθε λύπη καί δυσκολία τοῦ παρόντος βίου.

• Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι ἡ ἀκλόνητη ἐλπίδα μας. Δίνει νόημα στήν ἐπί γῆς ζωή μας καί φωτίζει τήν μετά θάνατον πορεία μας.

• Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας εἶναι ἡ ζωή μας. Ὁ Θεός Πατέρας μας ἀποκαλύπτει τήν ἀγάπη Του σ᾽ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀποστέλλοντας στόν κόσμο τόν Μονογενῆ Υἱό Του γιά νά σταυρωθεῖ «ἵνα ζήσωμεν δι᾽ αὐτοῦ» (Α’ Ἰω. 4,9). Ἔτσι ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου γίνεται ἀνάσταση καί ζωή γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Ἀνάσταση ἀπό τή φθορά καί τόν θάνατο. Ζωή ἀληθινή καί αἰώνια στήν ἀτελεύτητη Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.