Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Αποκάλυψη και Εσχατολογία

(Σκέψεις επί της ερωτήσεως του  αναγνώστη   mimikosmim@.... περί των ερμηνειών της Θείας Αποκαλύψεως που κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία και της Εσχατολογίας .)

Tο «Πιστεύω» τελειώνει με μια νότα προσδοκίας. «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του Μέλλοντος Αιώνος». Αν και η εσχατολογία αποτελεί ελκυστικό κεφάλαιο του χριστιανισμού, δεν μπορούμε να μιλήσουμε με καμιά λεπτομέρεια για την πραγματικότητα του Μέλλοντος Αιώνος. «Νυν τέκνα Θεού εσμέν, και ούπω εφανερώθη τι εσόμεθα» (Α' Ιω. 3,2). Μεσ' από την πίστη μας στο Χριστό, αποκτάμε μια ζωντανή, προσωπική σχέση με το Θεό• και ξέρουμε, όχι σαν υπόθεση, αλλά σαν πραγματικό γεγονός εμπειρίας, ότι αυτή η σχέση ήδη έχει μέσα της τα σπέρματα της αιωνιότητας. Ζούμε και βιώνουμε σ' ένα σύμπαν όπου ο Θεός είναι «τα πάντα τοις πάσι» , όπου απ' αυτό έχουμε μόνο μερικές λάμψεις και όχι καθαρή αντίληψη. Θα έπρεπε πάντα να μιλάμε με προσοχή, σεβόμενοι την απαίτηση της σιωπής.
     Υπάρχουν τρείς πραγματίες που έχουμε το δικαίωμα να βεβαιώσουμε.
         1. Ο Χριστός θα ξανάρθει μέσα σε δόξα.
         2. Με τον ερχομό του θ' αναστηθούμε από τους νεκρούς και θα κριθούμε.
         3. «Της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος» (Λουκ. 1,33).
      Η Αγία Γραφή και η Ιερή Παράδοση μας μιλούν πολλές φορές για τη Δευτέρα Παρουσία. Δεν μας δίνουν λαβές για να υποθέσουμε ότι, μέσω μιας σταθερής προόδου μέσα «στον πολιτισμό», ο κόσμος θα καλυτερεύει, βαθμιαία, μέχρις ότου το ανθρώπινο γένος καταφέρει να εγκαταστήσει τη βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Η Χριστιανική άποψη για την ιστορία του κόσμου είναι τελείως αντίθετη σ' αυτό το είδος της εξελικτικής αισιοδοξίας. Αυτά που διδαχτήκαμε να περιμένουμε είναι: καταστροφές στο φυσικό κόσμο, συνεχείς πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων, σύγχυση και απόσταση ανάμεσα σ' αυτούς που καλούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς (Ματθ. 24,3-27). Αυτή η περίοδος της αναταραχής θα κορυφωθεί με την εμφάνιση του «ανθρώπου της αμαρτίας» (Β' Θεσ. 2,3-4) που σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν θα είναι ο ίδιος ο διάβολος, αλλά ένας αληθινός άνθρωπος, στον οποίο θα είναι συγκεντρωμένες όλες οι δυνάμεις του κακού και που για ένα διάστημα θα κρατήσει ολόκληρο τον κόσμο κάτω από την εξουσία του. Η σύντομη βασιλεία του Αντιχρίστου θα τερματιστεί απότομα με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, τούτη τη φορά όχι με τρόπο κρυφό, όπως στη γέννησή του στη Βηθλεέμ, αλλά καθημένου εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχομένου επί των νεφελών του ουρανού» (Ματθ. 26,64). Έτσι η πορεία της ιστορίας θα φτάσει σ' ένα ξαφνικό και δραματικό τέλος, με μιαν άμεση παρέμβαση από το θείο χώρο.
       Ο ακριβής χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας μας είναι κρυφός: «ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο Πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία» (Πραξ. 1,7). Ο Κύριος θα έρθει «ως κλέπτης εν νυκτί» (Α' Θεσ. 5,2). Αυτό σημαίνει ότι, αποφεύγοντας την καιροσκοπία για την ακριβή ημερομηνία, πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι και σε κατάσταση αναμονής. « Α δε υμίν λέγω, πάσι λέγω• γρηγορείτε» (Μαρκ. 13,37). Γιατί, άσχετ' αν το Τέλος έρθει αργά ή γρήγορα, στην ανθρώπινη χρονική κλίμακα είναι πάντα επικείμενο, πνευματικά πάντοτε πολύ κοντά. Πρέπει να έχουμε στις καρδιές μας μια αίσθηση ετοιμότητας.

Βιβλιογραφία
Kallistos Ware, Metropolitan of Dioklia - Orthodox Christianity and Modern Times
Oxford.Orthodoxy.And.The.Courts.In.Late.Antiquity.Dec.2007.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου